|
|
| GREGORY PETER - DZIESIĘCIU TRĘDOWATYCH |
|
 Zagadnienia biblijne
|
Jeśli chodzi o ten rok – 2005 – mamy wiele oczekiwań co do naszego życia. Nie zapominajmy jednak o tym, co dzieje się wokół nas. Wiem, że wspominałem wam o tym ostatnim razem, ale muszę powiedzieć to raz jeszcze i jeszcze, i jeszcze, ponieważ niemal naturalną skłonnością jest to, aby nasi członkowie kościoła zapadali w duchowy sen i nie jesteśmy świadomi tego, co dzieje się wokół nas.
Trzej hebrajscy chłopcy – na ile rozumiem historię z Księgi Daniela z rozdziału 3 – ci trzej hebrajscy chłopcy nie wkroczyli w sposób nagły w sytuację z wielkim złotym posągiem. Jestem niemal pewien, że wiedzieli o zamiarach Nebukadnesara, jego planach i jego wspaniałym, wielkim punkcie programu, który miał mieć miejsce, ponieważ zgromadzenie razem tych wszystkich oficjeli na jednym miejscu wymagało czasu. Mogę więc niemal wyobrazić sobie, że gdy ci trzej hebrajscy chłopcy wybrali się na wycieczkę na równinę Dura, mogli zobaczyć szkielet tego wielkiego złotego posągu, mogli zobaczyć budowanie i tworzenie tego posągu krok po kroku. Ten posąg nie pojawił się ot tak po prostu w jednej chwili. Był powoli budowany. Gdy więc ci trzej hebrajscy chłopcy widzieli ten złoty posąg budowany krok po kroku, oni także krok po kroku budowali złotą wiarę w swoich sercach, ponieważ wiedzieli, że gdy posąg zostanie ukończony, wtedy w pewnym sensie przyjdzie na nich ostateczna, potężna duchowa próba. To będzie kwestia życia lub śmierci.
Możemy spodziewać się tego, ale nie czekajmy na kolejne wydarzenie typu 11 września, aby nas obudziło. Nasze serca powinny być poruszone, nasze sumienie powinno być obudzone, nasze duchowe poświęcenie powinno być głębsze, nawet na najlżejszy odgłos dłuta, najlżejszy odgłos młotka. A chciałbym wam powiedzieć, że ja słyszę takie lekkie odgłosy dłuta, lekkie odgłosy młotka, czy też budowania, wszędzie wokół nas każdego dnia! Czy nie widzicie? Tworzenie się jedności pomiędzy państwem i kościołem – możemy oglądać to bardzo wyraźnie; rzeczy, które dzieją się wokół nas w przyrodzie; to, jak świat polityczny i świat religijny działają razem... Moi przyjaciele, my wiemy, że żyjemy w ostatnich dniach.
Chciałem wam jedynie o tym wspomnieć, ponieważ jest tak lekko. Szczególnie przypominam o nieustających uderzeniach młotków nam wszystkim, którzy mieszkamy tutaj w Południowej Kalifornii. Ja też tutaj mieszkam, na tej wielkiej wspaniałej pustyni. I czasami jesteśmy tacy szczęśliwi – ci, którzy mają budynki, czy jakieś posiadłości, że ceny domów idą w górę i inne tego typu rzeczy. Owszem, możemy czerpać korzyści z tego wszystkiego, ale nie zapominajmy głównego powodu, dla którego tutaj jesteśmy.
Otwórzcie ze mną wasze Biblie na Ewangelii Łukasza rozdział 17.
Chciałbym, modlę się o to i jest to moim zamierzeniem, abyście po tym, gdy przestudiujemy tę krótką historię – historię cudu Jezusa – gdy odejdziecie z tego pomieszczenia, odeszli z większą i głębszą miłością do Jezusa i zrozumieli, dlaczego istniejemy na tym świecie.
Spójrzcie ze mną na wiersz 11. Biblia mówi: „A...” – Jezus – „...w drodze...” – dokąd? – „...do Jerozolimy przechodził między Samarią i Galileą.” Muszę więc wyciągnąć wniosek, jedynie na podstawie Biblii, że z jakiegoś powodu przechodził On, można powiedzieć, po granicy między Samarią a Galileą. Czy wierzycie, że Bóg robi wszystko w jakimś celu, z całkowitym wyrachowaniem? Musi istnieć powód, dla którego szedł On po granicy między Samarią i Galileą. A miał szczególny powód, dlaczego to robił. Dowiedzmy się tego.
Prawdopodobnie podjął tę podróż, aby kogoś spotkać, albo też, aby umożliwić komuś przybliżenie się do Jezusa. I spójrzcie tutaj na wiersz 12.
„Gdy wszedł do pewnej wioski...” I muszę tutaj założyć – i jest to właściwe założenie – muszę założyć, że ta szczególna wioska musi być wioską, w której Samarytanie i ludność żydowska w jakimś sensie musieli się do siebie zbliżyć. Chociaż oni wzajemnie się nie lubili, chociaż tak naprawdę ze sobą nie rozmawiali, to muszę wyciągnąć wniosek, że ta wioska w jakiś sposób zlokalizowana i usytuowana jest gdzieś w takim miejscu, gdzie Samarytanie i Żydzi byli razem. A wiecie jak to jest, jeśli jesteście wrogami i żyjecie bardzo blisko, wtedy na wiele sposobów macie więcej poróżnień, niż gdybyście żyli w większej odległości.
W wierszu 12 Biblia mówi: „Gdy wszedł do pewnej wioski, wyszło naprzeciw niego...” – w tej wiosce, ilu ludzi? – „...dziesięciu...” Dziesięciu! Nie jedenastu, nie dwunastu! Byłoby fajnie, gdyby było dwunastu trędowatych. Jezus mógłby mieć dwunastu uczniów i dwunastu byłych trędowatych jako uczniów. Ale nie dwunastu, nie jedenastu, nie dziewięciu, nie ośmiu, nie doskonała liczba – siedmiu, ale Biblia mówi dziesięciu. Jestem przekonany, że było znacznie więcej historii typu uzdrowienie trędowatych, a jednak ta jedna, szczególnie ta jedna została zapisana przez doktora Łukasza. W jakiś sposób było tam zatem dziesięciu trędowatych.
W Biblii liczba dziesięć wielokrotnie w jakiś sposób związana jest z sądem. Pozwólcie, że to wyjaśnię.
Przyjmujemy, że było dziesięć plag, które spadły na Egipt.
Czy pamiętacie, gdy Daniel i jego trzej hebrajscy przyjaciele prosili, aby mogli jeść jarzyny i pić wodę, to prosili, aby mogli zostać wypróbowani przez ile dni? Aby mogli zostać osądzeni w ciągu ilu dni? Dziesięciu! To bardzo interesujące.
A czy pamiętacie ile było panien? Dziesięć! I miał tam miejsce pewnego rodzaju sąd. A zatem liczba dziesięć!
A gdy będziemy sądzeni, gdy Bóg będzie nas sądził, to odbędzie się to na podstawie ilu przykazań? Dziesięć przykazań! Interesujące, prawda?
Liczba dziesięć wielokrotnie jest więc związana albo odnosi się do sądu.
Mogę więc powiedzieć, że w jakimś sensie ci trędowaci zostali osądzeni, albo też byli ludźmi, którzy byli sądzeni. Idźmy dalej.
Biblia mówi dalej: „...dziesięciu trędowatych mężów, którzy stanęli z daleka.” Najwyraźniej tych dziesięciu trędowatych nie podeszło do Jezusa, do Jego stóp.
Czy pamiętacie historię innego trędowatego? Mówi o tym 8 rozdział Ewangelii Mateusza. Był tam pewien trędowaty, który być może ukrywał się za jakąś skałą i czekał na swój moment, na swoją szansę. Mimo, że wielu ludzi zgromadzonych było wokoło Jezusa, to ten trędowaty zebrał się na odwagę i przez wiarę podbiegł do Jezusa.
Jednak tych dziesięciu trędowatych nie podbiegło do Jezusa. Tak sobie myślę, że w dziesięciu mogli mieć więcej odwagi. Mogli powiedzieć sobie: „O, słyszeliśmy o jednym trędowatym, który podbiegł. Był obijany, rzucano w niego patykami i kamieniami, ale mimo to udało mu się. Ale słuchajcie, nas jest dziesięciu! Może zróbmy takie kółko i maszerujmy przez ten tłum.” Biblia mówi jednak, że gdy tych dziesięciu trędowatych prosiło o pomoc, to nie podeszli do Jezusa. Być może nie byli w stanie, nie jestem tego pewien. Jedno jest jednak pewne, że oni nie byli tuż obok Chrystusa. Z daleka zatem Jezus mógł usłyszeć jak mówili... Wiersz 13. Biblia mówi:
„I podnieśli swój głos, mówiąc: Jezusie, Mistrzu! Zmiłuj się nad nami.” Nie musieli wyjaśniać Jezusowi, jakiego rodzaju miłosierdzia potrzebowali. To było oczywiste. To było bardzo jasne. Wszystko, czego potrzebowali to pomocy i było całkowicie sensowne, dlaczego o nią wołali.
|
|
Losowy cytat | „Wszystko mogę w tym, który mnie wzmacnia, w Chrystusie.” Filip. 4,13
[Wiecej cytatów] |
|
Portal
Materiały
